- Jean Paul Mertens
Steeds geïnteresseerd in wetenschap en techniek, trouw lezer van de (originele) boeken ‘jeugd en wetenschap’ was ik reeds vroeg gefascineerd door elektronica. Reeds op 15 jarige leeftijd schreef ik me in voor de schriftelijke cursus van Amavox – Radio techniek A en vervolgens B.
Tot ik eens op De Pinte kwam, ik woonde toen nog te Sint Denijs Westrem, op het Europa Plein en daar was een winkel met niets dan zenders. Vader en Moeder hun oren afgezaagd om daar eens binnen te mogen.
… toen kwam een beetje de ontgoocheling … die spullen waren onbetaalbaar … en je moest bovendien een examen afleggen om ermee te mogen werken … en in die tijd was dat niet van de poes, een flinke hap elektronica, wetgeving, praktisch examen en bovendien een morse proef…
Henri (ON4ET) vertelde echter zo boeiend over de hobby dat ik voor goed verkocht was (en ik mag het nu wel verklappen, het ‘misdrijf’ is toch verjaart, ik ging toen met een bouwdoosje naar huis van een FM zendertje.
Dat eerste zendertje, het staat hier nog, deed aanvankelijk niet veel meer dan piepen. Ik had de componenten mooi gesoldeerd met mooi lang omgebogen pootjes aan de weerstanden en de aansluitingen van de transistoren op volle lengte gelaten om ze maar niet te ‘oververhitten’. Dan maar een kennis van mijn ouders erbij geroepen die in die dagen les gaf op ‘De Lindelei’ Dhr. Herregodts die me later nog alle geheimen van de televisie techniek zou bijbrengen (maar dan wel voor punten). Al vlug maakte hij mij diets dat in hoog frequent de aansluitdraden maar best zo kort mogelijk gehouden werden en dat de weertanden iets dichter dan 1 cm boven de print het heel wat beter zouden doen.
Het volgend schooljaar besloot ik elektronica te gaan studeren en we waren vertrokken voor een hele boeiende tijd.
In die tijd kon je nog vrijstelling krijgen voor het deel elektronica als je een diploma had en daarom besloot ik als eindwerk een 2m zender te maken met transistoren en kristallen. Ondertussen had men ook de ON1’s in het leven geroepen en je moest dan geen morse proef afleggen.
En ja hoor vanaf dan kon ik min ONL4239 ruilen voor ‘echte’ call ON1AMI. Men zegge en schrijve 1980 – Het jaar van de VHF – UHF conventie in Gent. We maakten toen QSO op 10GHz met deuropeners met GUN diodes, een 10V Voeding en een serietransformator als modulator en een FM ontvanger als demodulator. De zendantenne langs de ene kant van de parking en de ontvanger langs de andere kant.
Ondertussen nog een beetje verder gestudeerd, vervolgens gaan werken bij ‘de kabeldistributie’ (ja zelfs de eerste tweeweg versterkers geïnstalleerd en in dienst genomen) – Bij ‘den troep’ Hertzkabel operator dus weer in’t hoogfrequent. Voor de rest van de carrière via de regeltechniek en de microprocessoren in de informatica terecht gekomen maar steeds met een grote liefde voor HF meer bepaald VHF – UHF – SHF via de hobby.
Sedert enige tijd is daar dan ook het ATV gebeuren bij gekomen.
Al die tijd ben ik een hevig voorstander gebleven van zelfbouw, en ik ben ervan overtuigd dat ondanks de hoge graad van integratie en moderne miniaturisering de radio amateur nog steeds een experimentele taak is weggelegd. Het maakt de hobby boeiend en aanlokkelijk voor anderen. Inderdaad als we alleen nog onze apparatuur gaan gebruiken om wat te kletsen dan hebben onze QRP’s gelijk, dan nemen we beter MSN of onze GSM, ’t is goedkoper en trefzekerder. Maar de kick van een verbinding te maken met een zelf gemaakt zenderken in een stekkendooske met twee transistorkens in morse met Zuid Amerika moet je dan wel missen.
Je begrijpt dan ongetwijfeld mijn enthousiasme voor het idee van Bert om naar analogie van de e-blocks gekend van een tijdschrift van onze zuiderburen te starten met een project met HF blokken.
Om te starten heb ik de front end en de eerste mixer en eerste middenfrequent op mij genomen.
Zo genoeg over mezelf, wil je meer weten dan moet je er maar de website www.on7ami.be op na slaan. Tijd om de soldeerbout ter hand te nemen..
CU – ON7AMI - Jean Paul
Terug naar Wie-is-Wie